We beginnen te denken aan restjes opeten dus het ontbijt is ‘pak
waar je zin in hebt’ na het openleggen op tafel van resten platgedrukt
chocoladebrood, een zak cornflakes, koekjes, een yoghurt die warm koud warm
overleefde en een tas Nescafe. Het is maar een kleine 50km tot bestemming meer,
moeten we er nu extra van genieten of doorkoersen ? Het landschap is niet het
mooiste dat we al zagen, na enkele kilometers bergop stoppen we even in Touro
voor een ochtendstempel en drankje. Een oma in Duits en Spaans door mekaar
brabbelt er op los en werkt ons wat op de zenuwen. Plots komt iemand vragen of
we willen poseren voor het gemeentehuis met onze fietsen. Blijkbaar zou de stad
Touro graag officieel erkend worden als pelgrimshalte maar enkel de fietsgidsen
van Sweerman leiden pelgrims per fiets naar deze stad. Na een fotosessie samen
met een eenzame Nederlandse fietser met dezelfde gids krijgen we alle vier een
Tshirt van de gemeente. Elias wil zijn kleedje direct aan (small was de kleinste).
De Duits Spaans ratelende oma vindt ons weer. Zucht, wegwezen. Het wordt warm
en de laatste klimmen behoorlijk lastig. De laatste picnic van de route is in
een bushok van een klein dorpje. Johan heeft het gehad met het klimmen in de warmte en mijn benen
zijn op. Mijn achterste doet zeer en knie kraakt nog een beetje. Maar schouders
en nek waren nog nooit zo ontspannen, lekker. Misschien toch de Kaap Fisterra
maar per bus doen ? We discussiëren al enkele dagen over de invulling van onze
laatste dagen tot de vlucht 5/8. Ons puik plan van een huurwagen te nemen voor
de laatste dagen werd abrupt de kop ingedrukt toen we beiden zagen dat we geen
rijbewijs bijhadden en dat het zich net in die doos bevond bij mijn broer die
zelf op vakantie was. We zien wel. Eerst de plichtnummers afwerken in Santiago
en dan beslissen. Vlak voor Santiago komen we nog twee belgen tegen per fiets
die vanuit Irun via de noordroute en doorsteek naar Santiago fietsten. Ook
lichtbepakt. De midlife koppels wiens kinderen blij zijn alleen thuis te
blijven doen dit enkel met een tas reservekleren en nemen hotels all te way.
Goed gezien maar ja wij wilden onze kinderen net meenemen ipv thuislaten…. Aan
het verkeersbord ‘Santiago’ ben ik toch wat emotioneel. We stoppen uiteraard. Het
is echt geen mooi plekje maar wel bijzonder. We hebben het gehaald, zonder
tegenspoed of ongevallen, niemand ziek, geen zonneslag, we zijn allemaal blij.
De eenzame Nederlander van in Touro haalt ons in en we maken de foto’s. Het is
nog vroeg, we nemen onze tijd om de grote stad binnen te rijden. Niet
bijzonder. Naar het oude stadsdeel is het een laatste steile klim waarbij ik
net dacht af te stappen als Adriana achter me riep ‘Komaan mama de meisjes gaan
het ook halen !’ en zo gezegd zo gedaan, we rijden de stad binnen tot aan de
kathedraal. De MTB met Decathlontent van de Fransman hangt scheef tegen een
paal met de helm eraan (en zo stond hij tot laat diezelfde avond daar, de
Fransman zelf hebben we niet meer gezien). We zien twee belgen die we onderweg
tegenkwamen en nog enkele bekende gezichten in de straten. De jonge Spanjaarden
van in de laatste herberg zwaaien ons dag, fris gewassen aan een ijsje lekkend.
Wij stinken nog behoorlijk. We komen toevallig voorbij het bureau voor
Peregrinos waar ze het stempelboekje kunnen wisselen voor een certificaat.
Alex, een Nederlandse fietser die we in Los Arcos zagen (das dus al behoorlijk
lang geleden !) vertelt ons dat de file heel kort is, we duwen de fietsen op de
binnenkoer en ik schuif aan. Johan en de kinderen nemen frisse drank uit de
automaat en we socialiseren wat met de aanschuivende pelgrims van allerlei
soort. Alex geeft ons nog een hoop advies. Er is weinig tijd voor emoties, voor
het laten bezinken van onze bijna twee maanden durende reis. Practicalia nemen
over. Ruud en Simone brengen ijswater en nodigen ons uit in de “huiskamer der
Lage Landen” in hetzelfde gebouw eerste verdiep. Alle Lage Landenaars mogen
daar even neerploffen voor een tas koffie en een koekje en hun verhaal doen. We
blijven er zo lang zitten tot de kinderen niets meer in de koekentrommel vinden
en we beseffen dat we ze van eten moeten voorzien. Op het pelgrimscertificaat
staan de kinderen bij ons, ze waren te jong voor een eigen certificaat. De
dames wisten niet wat ze met hen moesten doen, alhoewel ik Elias op de toog
geparkeerd had. Zijn blonde pagekoppeke had menigeen verteerd maar neen, na wat
overleg kregen ze geen eigen certificaat. Simone vertelde ons ook dat er in het
klooster van San Francisus elke avond een pelgrimsbijeenkomst was om 19uur,
korte dienst en dat ze ook, zoals elke honderdjarige verjaardag van hun
bestaan, nu, uitzonderlijk in 2014, ook certificaten uitreikten om 18u45. De
twee belgen die we eerder zagen lopen ook binnen in de ‘Huiskamer’. Eric en
Inge, ze hebben ook een blog. Met lome benen maar warm hart maken we ons los
van dit ontspannende Lage Landen huis en zoeken we onze herberg op. The Last
Stamp. Mooie kamer, helemaal wit, designdingen en op het hoogste verdiep, dus
een pracht van een zicht door het Velux raam. Johan koopt een propere Tshirt
voor 4 euro uit de soldenrayon en geniet ervan. We douchen ons en trekken naar het Franciscanenklooster
voor de mooie meertalige bijeenkomst voor pelgrims, in een lokaal achterin het
klooster. Muziek CD met veel natuurgeluiden, afwisselend met mooie woorden in
vele talen door een broeder in bruin gewaad die er perfect ontspannen en in
harmonie uitzag. Iedereen kreeg een steentje met een gele pijl. ‘Dit is je
leven, geef het zelf orientatie’ was de boodschap. Alle pelgrims omarmen en wensen
elkaar veel vrede. Hier kregen de kinderen ook een uniek certificaat. Daarna
zochten we iets eetbaars in een duurder restaurant. Voor emoties was nog steeds
weinig tijd, kinderen houden je namelijk bezig zolang je wakker bent. En
aangezien we al twee maand samen slapen en zo goed als samen opstaan zijn zelfs
enkele minuten voor jezelf uniek. Toch beseffen ze ook dat we toch wel een
prestatie neergezet hebben. De teller op de GPS wijst 2542km aan, met twee
fietsen, twee Weehoo I-Go aanhangfietsen, twaalf fietstassen, twee kinderen en
twee stuurtassen. We blijken zelfs vergeten een foto te nemen met onze
uitrusting voor de kathedraal. Op terugweg naar onze herberg zien we Alex op een
terras. Hij trakteert ons een drankje (‘profiteer
ervan nu je een gulle Nederlander tegenkomt’ was de boodschap ‘want zo zijn er
niet veel’). Bedankt Alex en de Nederlandse gemeenschap voor het vele advies, de
verwelkoming en het gevoel een beetje thuis te komen in Santiago. We hebben
sinds heel lang nog eens een dubbel bed in de kamer. Morgen zien we wel hoe we
rest aanpakken…..

Morgen niet fietsen. Dat is zeker…. En uitslapen !