We nemen dan
ook het ontbijt in hetzelfde restaurant. En dan zetten we ons aan de ellendige
klim te voet naar de hoofdweg. Eindelijk, wegwezen, het is er behoorlijk druk
met pelgrims van allerlei soort. We kopen nog wat grote chocoladebroodjes bij de bakker en gaan op weg naar Arzua.
Eerst volgen een aaneenschakeling van kleine dorpjes, we zitten weer tussen colonnes
voetgangers te slalommen, de taxis en Jacotrans busjes met de rugzakken vliegen
ons om de oren en werken ons op de zenuwen. Het lijkt weer een roetsjbaan op en
af dorp in dorp uit. Tot Brea. Daar zijn we genoodzaakt de nationale N547 te
nemen, het wandelpad is voor onze configuratie echt niet geschikt. We picniccen
op het terras van een zaak met veel vliegen voor we aan de drukke baan
beginnen. We hebben gelukkig een windje in de rug en de 18km drukke baan gaan
vlot en veilig, gezellig is het wel niet. In Melide zijn we even verdeeld, of
we volgen de route en maken een omweg via kleine wegen, of we bijten door op de
N547. Ik opteer voor het eerste en Johan volgt gelukkig mijn preek over ‘veiligheid
en kindjes’. We sakkeren wel even op het heuvelachtig landschap maar men kan
niet alles hebben. Op de kaart staan vanalle meren in de nabijheid maar we zien
er geeneen. We zien ook geen wandelaars meer die we achterlieten op een pad
naast de N547. En als er geen pelgrimsroute loopt door een dorp zijn er ook
geen voorzieningen. Het duurt tot Arzua voor we weer op de echte Camino zitten
en ons pelgrim voelen. De herberg is OK, ik breek mijn zonnebril bij het stoten
van mijn hoofd als ik de was op de schuivende draden onder de vensterbank wil
hangen. Gelukkig blijft de plastiek erin zitten en is de breuk niet in mijn
zicht. Tijd dat we Santiago halen ! We maken nog eens gebruik van de keuken
voor een biefstukje pepersaus, dat smaakt. Ik kan me niet herinneren dat we in
Spanje al een supermarkt met verse beenhouwer in zagen. De kinderen vinden een
TV met kinderfilmpjes in de hal en enkele gezelschapsspelletjes in de kast. De
twee (duidelijk kindloze) jonge MTB Spanjaarden die met ons de kamer delen zijn uiterst vriendelijk maar enorm
luidruchtig, we moeten ze even aan hun verstand brengen dat onze driejarige
niet zal slapen zolang de neonlamp aanblijft en dat telefoneren in de kamer
daar ook niet toe bijdraagt. Om 22uur duikt een andere groep Spaans geweld dan
in de keuken net onder ons, we zijn blij als dat alles weg is als wij ’s morgens uit ons bed kruipen
voor de laatste rit….