We genieten van een ontbijt in El Puntido, beetje afgezaagd die tostades maar kom. We raken aan de praat met een joviale jonge Nederlander die een dag pauzeert wegens beenprobleem. Ook hij bevestigt dat de Camino door velen gezien wordt als een goedkope manier van toerisme. Voor enkele euros per nacht kan je slapen, je komt veel volk van allerlei pluimage tegen, pintjes zijn goedkoop. Het fietst lekker in de ochtend, het is dan op het randje van koud maar de minste bergop en alle kleding is al snel teveel. Het gaat eens zo leuk als je kan beginnen met een zachte maar heel lange afdaling. We passeren Castrojeriz en zijn blij dat we besloten eerder te overnachten. Als de opaatjes je al aanklampen om je in een van de van de vele albergues te loodsen, en dat vanaf tien uur in de ochtend, betekent dat voor ons ‘brrr en wegwezen’. In het dorp Boadilla del Camino bezoeken we de enige herberg voor een drankje en vallen uit de lucht of beter een oase, een binnentuin met zwembad, kunstwerken van bomen, leuke zachte muziek, een bar en spaanse rastafari bedient ons voor een drankje, er zitten echt wel juweeltjes tussen bij die albergues. Ooievaars klepperen vanop de kerktoren. Daar heeft elke hoek een nest. Sinds Logrono staat er op elke rustige paal een nest. We fietsen voorbij de sluis van het Canal de Castillo. Johan spot een mooie plaats voor picnic bij een verlaten kerkje van San Miguel. Vandaar zien we colonnes wandelaars voorbijtrekken en strompelen, met meer en minder pijn. Als wij lunch pauze nemen naderen wandelaars meestal het einde van hun dagtraject. Dan gaan wij er nog eens tegenaan voor minimum 20 of 30km maar dan wel in hete temperaturen. Johan draait rondjes als hij op me wacht, Élias kan niet tegen de opstijgende asfalt warmte aan zijn benen. Vandaag zijn we gezegend met een stevige westen wind dus stoppen we pas na 79km, ik denk ons dagrecord tot dusver. Calzadilla de la Cuenza is een dorp van niets met een hotel en twee albergues. Johan gaat poolshoogte nemen in de albergues boven in het dorp en ik ga eens vragen in het hotel. Maar daar verplichten ze ons twee kamers te nemen. Johan is tevreden met de prive herberg waar een donker type, spaans mexicaan of indisch, ik durf niet gokken, die hem vriendelijk onthaalde en er is een zwembad, plus Élias moet niet betalen. Verkocht. Ik had nog snel aan de groenten en fruit camion die in het dorp stond als we binnenreden genoeg gekocht om een pastasaus te maken maar er is geen keuken. Het duurt dan wel nog twee dagen eer de veel te grote courgette en tomaten uit onze tassen zouden verdwijnen maar kom. We trekken naar het hotel waar ook het enige restaurant blijkt te zijn en eten ons rond aan de menu van 10 euro, wijn en water inclusief. De patron straalt als hij voor de kinderen op hun eigen verzoek macaroni met kaas en hesp zonder rode saus op tafel brengt. Het lijkt me een gelukkig man, met werk en wel een dat hij graag doet. De crisis in Spanje is niet mals maar het brengt weer andere waarden naar boven denk ik soms, delen wat je hebt, tevreden zijn met minder ? Wat ons ook opvalt zijn het enorme aantal openlucht fitness toestellen in parken en kleinere dorpen waar toch vaak gebruik van gemaakt wordt door omas en opas. We zien vaak oudere koppels verre wandelingen maken of boodschappen doen en dragen. Bij ons staat de wederhelft te wachten met brommende motor op de gehandicapten parking tot de andere gedaan heeft met winkelen om het contrast even te schetsen. Iedereen blijft ook dag zeggen en zwaaien en toeterende auto’s willen vaak enkel dag zeggen of de bestuurders steken hun duim omhoog ipv de middenvinger…. Noord Spanje scoort goed bij ons, wat zoekt iedereen in het zuiden van Frankrijk ? Enfin, na ons maal te voet naar onze propere bedjes, waar we de zaal delen met de meest respectvolle pelgrims sinds lang, we zijn onder de indruk en fluisteren de kindjes in slaap. Maar eerst hun filmpje op de tablet op het terras. Zwaluwen schieten door de rode lucht van de ondergaande zon en drinken uit het zwembad. Twee belgen die we ook in Los Arcos zagen nemen de municipal albergue vlak naast ons, we wensen hen goede reis, misschien kruisen we ze nog wel eens…