Blog Image

Met de kinderen op de fiets naar Compostela

25 juli – El Gonsa – Albergue Gabino

Dagboek Posted on 29 Jul, 2014 10:53:12

We ontbijten met tekenfilmpjes aan de grote tafel. Laatste zijn heeft zo soms zijn voordelen, dan kan je met de infrastructuur doen wat je wil! Adriana en Elias leveren met een dikke stift hun bijdrage op de muur van Albergue Jesus. De tuinslang hangt in het zwembad, bij te vullen van de bommetjes. “Dag huisje” zwaaien de kinderen zoals elke dag, soms zeggen ze wel eens dat ze er nog eens willen terugkomen maar ze kijken ook altijd uit naar wat we voor hen weer in petto hebben voor de volgende nacht. De route loopt lang naast een treinspoor, Adriana wacht vol ongeduld op een trein maar verderop staat een herstellingswagon op het spoor aan de bovenleiding te werken, de werkmannen zwaaien enthousiast vanop de wagon. Buen Camino, voor de zoveelste keer. We krijgen 4km gravelweg te doen met rode aarde en dikke ronde keien. De wandelaars pelgrim delen dezelfde weg, ontspannen fietsen is er voor mij althans even niet bij. We rijden voorbij verschillende pelgrims die ook in de herberg Jesus zaten. Het gaat vlot en we stoppen pas na 35km. Het is weer een perfecte ochtend. Astorga heeft een bergje als entree van onbekend %, zelfs duwen halen we maar net. Een terrasje en pauze hebben we verdiend. Astorga is best een mooie stad. Maar wat ons bezighoudt in ons achterhoofd is de klim naar de Cruz de Ferro waar we weldra aan toe zijn. We besloten om reeds een deel van de aanloop vandaag op het programma te zetten, tussen de maisvelden en sproeiers door. De middag is heet en windstil. Adriana slaapt dus het klimmen valt wag tegen, maar als we in El Ganso stoppen zitten we toch al op 1015m. We belanden in een lawaaierige cowboybar en hopen dat het dorp nog wat anders te bieden heeft. Johan gaat op verkenning, Adriana en Elias kikkeren. Er blijkt maar een albergue maar wat voor een ! De oudere Spanjaard met elegante strohoed en paardestaartje keert zich binnenstebuiten om ons een mooie slaaphoek te bezorgen. Zijn appartementen zitten vol maar de herberg is de gezelligheid zelve en de koelste ooit. Er liggen lakens en dekbedden allen fris gewassen. Ze hebben een winkel aan hun huis iets verder met alles wat men kan wensen voor een dag, ze overgieten onze aankopen met kleine groene pruimen uit hun tuin. Snel de keuken inpalmen. Om 16uur is Johans saus al klaar. De kinderen spelen domino en kleuren. Een koppel Franse wandelaars is zo moe dat meneer zijn tas water op de inductieplaat probeert te warmen. Ik maak hem duidelijk dat het beter zou gaan in de microgolf. Ze zijn moe en verward maar gezellig babbelen eens ze weer wat energie binnen hebben. We delen de kamer met een Hongaarse eenzame spierbal die veel slaapt en belangrijk: niet snurkt. Het zijn hier allemaal lieve mensen. We maken weer een dame blij met onze ballekesoverschot. Mensen komen hier druppelsgewijs binnen, sommigen wandelen later dan we aanvankelijk dachten. Het ziet ernaar uit dat we goed gaan kunnen rusten voor de col morgen. Niet gerekend op het dorpsfeest dat toevallig die dag valt. Maar buiten enkele ouderen die met trommel, fluit en castagnetten een optocht door de enige straat maken en het luiden van de kerkklokken midden in de nacht (traditie naar het schijnt) is het een feest op kleine schaal. De kinderen zinken weg in het dekbed en genieten duidelijk.



24 juli – Villar de Manzarife – Albergue Jesus

Dagboek Posted on 29 Jul, 2014 10:51:54

We nemen een ontbijt in de herberg en knijpen onze ogen dicht voor de lekkere hespen. Werkmannen van allerlei soort komen een koffie drinken in de bar van het etablissement, luid gebabbel, de tv toont het nieuws en beelden van een ontspoorde trein, herdenking van de ramp van vorig jaar. Adriana praat er nog lang over na, ik moet veel uitleggen en ze is bang als we later naast de spoorlijn rijden, dan komen die beelden vanzelf terug… Als we vertrekken komen de Alsembergers ook buiten, ze moeten nog gaan ontbijten, langslapers ! De tocht vandaag begint langs moerassig gebied links en rechts van de baan, weeral iets om Adriana uit te leggen en voor gerust te stellen. Een aaneenschakeling van dorpjes leidt ons naar Leon, vlotjes. In een van deze stoppen we voor een drankje in een bar met de naam “Elias”. Als we vers brood ruiken gaan we in de Panaderia brood kopen en mega flappen met kaas en hesp. De bakker in levende lijve met bebloemde handen pakt ze liefdevol in, allen in een apart zakje. Charmant. De winkel heeft enkel een deur, geen vitrine, zoals de meeste bakkers en beenhouwers in kleine dorpjes. Als we Leon binnenrijden doen we dat via de oevers van de rivier, daar volgen vele fitnessen en speeltuinen elkaar op, we beloven de kinderen daar te komen picniccen. Maar eerst het verplichte toertje bezienswaardigheden. Mooie stad maar niet zo indrukwekkend als Burgos vinden we. Als we stapvoets door de winkelstraten rijden oogsten we zoals steeds veel bekijks en complimenten. De kathedraal staat er verlaten bij, geen pelgrim of toerist te zien, buiten twee belgen die een klapke doen. Binnengaan of niet ? Met kinderen en het gezin reizen is steeds het middelpunt van interesses zoeken. We halen wel stempels en zetten ons dan op een bank voor de kathedraal op het verkeersvrije plein. Ik zoek een bancontact, we kopen frisse drank en enkele snoepjes en houden het voor bekeken, rechtsomkeert naar het park met bankjes in de schaduw en speeltuigjes. De kaas en hesp flappen worden bovengehaald, Johan steekt er nog een Big Mac na van de Mac Donald, die had hij echt gemist tot dusver. Stralende zon en fietsweer, ik zie thermometers met 23, 25, 29 graden naarmate we het centrum van Leon naderen. Gelukkig zie ik er ook een in de schaduw met 22. Leon buitenrijden gaat goed maar de warmte haalt ons weer in en de laatste kilometer naar Villar de Mazarife is loodzwaar, ik heb weer de indruk in een plas lijm te rijden. We stoppen voor de eerste herberg maar als we willen afstappen maken twee dames ons erop attent dat er nog een hogerop is met zwembad, dus daarheen. We wanen ons in de seventies, alle muren betekend en beschreven met spreuken in alle talen, alle bezoekers dragen hun steentje bij. In de tuin staat een blauw geschilderde bak in betonsteen van 1.2m hoog vol water, geen chloor en pompen, puur natuur. Het is vol tot aan de rand. Als de kinderen bommetje doen gutst het over de rand, als Johan erin duikt worden twee pelgrims in roze bikini bijna mee nat. Grappig. We hebben een kamer voor vier. Op het grote terras ligt het vol matrassen voor laatkomers. De bar ligt weerom centraal, er is een keuken. De supermarkt opent om vijf, allen daarheen, plots staan we weer te vechten in de keuken voor een plaatsje. Het vergt wat geduld, veel volk, in de keuken, in de rij. De kinderen worden even aan hun lot overgelaten en met vereende krachten vullen we vier borden en dragen ze naar het tuin terras. Het smaakt. De wind steekt op en plots denken we even dat het gaat regenen. Er vliegt een bloes van een onbekende van de wasdraad op Johans hoofd. Als ik naar boven ga zie ik een Duitse haar matras ontsmetten met een spuitbus, dan legt ze er zo een wegwerp overtrek op. Zo is het nog lang naar Santiago hoor…De lakens in blauwe glansstof met bloemen ruiken bij ons best fris. We beloven de kinderen dat ze morgen ook op de muur mogen tekenen voor we weggaan. Gelukkig wordt het vrij snel stil. Deze herberg heeft geen uren van komen en gaan. Ik heb nog een late nacht omdat ik na het piek wifi moment onze retour tickets met Vueling boek op de archaïsche computers die gratis ter gebruik staan. 5 augustus, snif….



23 juli – Mansilla de la Mulas – Albergue El Jardin del Camino

Dagboek Posted on 29 Jul, 2014 10:50:31

We hebben nog wel wat in onze tassen zitten voor een ontbijtje dus we zetten ons aan de zonnekant voor de Albergue voor het terras. Zonder die zon is het bitter koud. Dit hebben we nog niet meegemaakt, om 5u40 was iedereen al weg op ons en twee langslapers na. Een daarvan lag gisteren ook al in bed van in de namiddag, misschien ziek ? Mijn darmen zijn ook nog niet de oude. De uittocht maakte ons wel wakker maar eens zo plezant je dan nog eens om te draaien voor een uurtje. We vliegen de eerste 22km in amper een uur tot Sahagun. Elias mag nog eens bij mij aanhangen want er staat vandaag een vrij vlak traject op het programma. Op een terras in Sahagun trekt een Spaanse oma bij het zien van de kindjes spontaan haar handtas open om een zakje snoepjes boven te halen waar de kinderen uit mogen kiezen. De kokkette dame overdondert ze met lieve woordjes maar ik snap er niet veel van. In de supermarkt krijgen ze een chupa chup. Geen wonder dat Spaanse kindjes ons aan de ronde kant lijken. Vanaf Sahagun loopt de rest van de dag via een rustige platte asfalt baan met vlak ernaast het wandelpad, naast hetwelk boompjes aangeplant werden voor schaduw maar die reikt niet tot op de asfalt natuurlijk. Het bolt vlot maar het is heet. Voor de middagpauze zien we een hutje met houten puntdak. Als we naderbij komen geeft een vrijwilligster dame van de Fraternidad de la Esperanza ons fris water en brood. Op een tafeldoekje staat een mandje met handgemaake kadootjes voor ons allen, een pin met een hart en twee handen, zoals die Ikea kussens. Er staat een blikken doosje voor een vrijblijvende bijdrage. We eten onze picnic, de kinderen staan aan de omheining gekluisterd naar de pikdorser te kijken die zijn lading in een oplegger komt leegmaken. Dan komt er nog eens een ander vehikel om de pikdorser van brandstof te voorzien. Elias is sprakeloos, zo dichtbij! We spreken met enkele wandelaars. Een oude Spaanse meneer wacht met een zelf ingericht busje op zijn vrouw, zij stapt, hij bereidt voor, kookt, eet en ondersteunt haar. Zelf zie ik hem geen Camino meer lopen. Hij haalt enkele kersen uit zijn busje. Lekker! Ons voornemen om tot Leon te fietsen blijkt toch wat voorbarig, we mikken dan maar op Mansilla de la Mulas. De laatste tien km krijgen we gezelschap van twee Alsembergse belgen die licht bepakt meerijden. Ze drijven ons tempo wat op, vrouwen babbelen, mannen ook maar dan een beetje voorop. Ze drijven ons tempo wat op, al babbelend hebben we er geen erg in, maar in het volgende dorp zien we plots de mannen niet meer. De GPS van mevrouw in combinatie met mijn boekje brengen ons toch snel weer samen. Enkele mannen op een terras verwezen ons ook door naar wat ze vermoedden de rest van het gezelschap was. Zodra we het dorp binnenrijden zien we een Albergue, we rijden een toertje om te zien of er nog een is maar we keren al snel terug. Ernaast is een hotel maar enkel een triple room en te duur. De Alsembergers namen daar een kamer en gingen Leon nog snel met de bus bezoeken. Maar als de kinderen zich uitleven op en onder de trampoline in de bloedhete tuin van de herberg en we een koel drankje hebben doen we het kalmaan. Het is best een rustige herberg, modern met een bar restaurant met zelfgerookte hespen. Het zijn bijna uitsluitend fietsers en de meeste toeristen, zonder veel bagage, met pintjes, gesnurk en lang slapen inclusief. Wat een verschil met de professional pelgrims van gisteren. Deze doen het echt wel op hun gemak. Johan kan zijn eerste aankomst van de tour de france zien op de tv op terras. We staan als eerste klaar voor de keuken van het restaurant die pas om 19uur opengaat maar het is het wachten waard. Elias en Adriana worden echte liefhebbers van Spaanse charcuterie. We bekijken de vluchten van Vueling dankzij de straffe wifi voor de terugreis en proberen wat te berekenen wanneer we vermoedelijk in Santiago zullen zijn. Het voelt nog steeds raar aan de retour te denken. Morgen willen we snel naar en door Leon rijden, een stad die je naar het schijnt als pelgrim niet mag missen. We bestuderen de sms van Celia nog eens die het hel vondt om de stad in te geraken, neen volgens onze boekjes zou het een fluitje van een cent worden, raar, wat kunnen gidsen toch verschillen ? Ik geef nog een lap op het bijwerken van de blog en mail een hele brok naar Els. Dan kruip ik voor de zoveelste keer in het bovenbed van onze box van bunk beds, Johan en de kinderen slapen, veel gesnurk en enkele stevige koppels proppen zich zelfs in een bed, hopelijk gedragen die zich want ik ben nog niet klaar om dat uit te leggen aan een zesjarige. Het is al moeilijk genoeg de aandacht af te leiden van de kinderen van koeien, honden of paarden die hun kansje wagen bij een soortgenoot. Ja leuke herberg, de mega ventilator aan het plafond doet zijn werk, Johan kermt van de warmte, maar misschien waren het de patatas bravas, overgoten met een sausje waar de spicy ketchup van Jamaica niet aan kon tipppen…. Toch weer 59km op de teller bijgeschreven.



22 juli – Calzadilla de la Cueza – Albergue El Camino Real (next to the municipal)

Dagboek Posted on 29 Jul, 2014 10:48:03

We genieten van een ontbijt in El Puntido, beetje afgezaagd die tostades maar kom. We raken aan de praat met een joviale jonge Nederlander die een dag pauzeert wegens beenprobleem. Ook hij bevestigt dat de Camino door velen gezien wordt als een goedkope manier van toerisme. Voor enkele euros per nacht kan je slapen, je komt veel volk van allerlei pluimage tegen, pintjes zijn goedkoop. Het fietst lekker in de ochtend, het is dan op het randje van koud maar de minste bergop en alle kleding is al snel teveel. Het gaat eens zo leuk als je kan beginnen met een zachte maar heel lange afdaling. We passeren Castrojeriz en zijn blij dat we besloten eerder te overnachten. Als de opaatjes je al aanklampen om je in een van de van de vele albergues te loodsen, en dat vanaf tien uur in de ochtend, betekent dat voor ons ‘brrr en wegwezen’. In het dorp Boadilla del Camino bezoeken we de enige herberg voor een drankje en vallen uit de lucht of beter een oase, een binnentuin met zwembad, kunstwerken van bomen, leuke zachte muziek, een bar en spaanse rastafari bedient ons voor een drankje, er zitten echt wel juweeltjes tussen bij die albergues. Ooievaars klepperen vanop de kerktoren. Daar heeft elke hoek een nest. Sinds Logrono staat er op elke rustige paal een nest. We fietsen voorbij de sluis van het Canal de Castillo. Johan spot een mooie plaats voor picnic bij een verlaten kerkje van San Miguel. Vandaar zien we colonnes wandelaars voorbijtrekken en strompelen, met meer en minder pijn. Als wij lunch pauze nemen naderen wandelaars meestal het einde van hun dagtraject. Dan gaan wij er nog eens tegenaan voor minimum 20 of 30km maar dan wel in hete temperaturen. Johan draait rondjes als hij op me wacht, Élias kan niet tegen de opstijgende asfalt warmte aan zijn benen. Vandaag zijn we gezegend met een stevige westen wind dus stoppen we pas na 79km, ik denk ons dagrecord tot dusver. Calzadilla de la Cuenza is een dorp van niets met een hotel en twee albergues. Johan gaat poolshoogte nemen in de albergues boven in het dorp en ik ga eens vragen in het hotel. Maar daar verplichten ze ons twee kamers te nemen. Johan is tevreden met de prive herberg waar een donker type, spaans mexicaan of indisch, ik durf niet gokken, die hem vriendelijk onthaalde en er is een zwembad, plus Élias moet niet betalen. Verkocht. Ik had nog snel aan de groenten en fruit camion die in het dorp stond als we binnenreden genoeg gekocht om een pastasaus te maken maar er is geen keuken. Het duurt dan wel nog twee dagen eer de veel te grote courgette en tomaten uit onze tassen zouden verdwijnen maar kom. We trekken naar het hotel waar ook het enige restaurant blijkt te zijn en eten ons rond aan de menu van 10 euro, wijn en water inclusief. De patron straalt als hij voor de kinderen op hun eigen verzoek macaroni met kaas en hesp zonder rode saus op tafel brengt. Het lijkt me een gelukkig man, met werk en wel een dat hij graag doet. De crisis in Spanje is niet mals maar het brengt weer andere waarden naar boven denk ik soms, delen wat je hebt, tevreden zijn met minder ? Wat ons ook opvalt zijn het enorme aantal openlucht fitness toestellen in parken en kleinere dorpen waar toch vaak gebruik van gemaakt wordt door omas en opas. We zien vaak oudere koppels verre wandelingen maken of boodschappen doen en dragen. Bij ons staat de wederhelft te wachten met brommende motor op de gehandicapten parking tot de andere gedaan heeft met winkelen om het contrast even te schetsen. Iedereen blijft ook dag zeggen en zwaaien en toeterende auto’s willen vaak enkel dag zeggen of de bestuurders steken hun duim omhoog ipv de middenvinger…. Noord Spanje scoort goed bij ons, wat zoekt iedereen in het zuiden van Frankrijk ? Enfin, na ons maal te voet naar onze propere bedjes, waar we de zaal delen met de meest respectvolle pelgrims sinds lang, we zijn onder de indruk en fluisteren de kindjes in slaap. Maar eerst hun filmpje op de tablet op het terras. Zwaluwen schieten door de rode lucht van de ondergaande zon en drinken uit het zwembad. Twee belgen die we ook in Los Arcos zagen nemen de municipal albergue vlak naast ons, we wensen hen goede reis, misschien kruisen we ze nog wel eens…