We slapen voortreffelijk in ons rustig dorpje maar vroeg opstaan zit niemand van ons in de genen. Om acht uur zijn we klaar. De strikte hospitalera ontpopt zich tot een spontane vriendelijkheid die ons allerlei advies geeft om kilometers te winnen, en dat zegt ons wel wat. Samen met de Noorse dame luisteren we aandachtig hoe de recente opening van de autostrade ons leven vandaag kan vergemakkelijken. We zwaaien uit en beginnen met een zalige afdaling. Dan nemen we de landweg binnendoor via kleine dorpjes. We kopen met onze laatste centen lunch in Azofro, de betaalkaart is hier nog niet erg in gebruik. Verschillende wandel pelgrims zitten nog op terrasjes aan hun ontbijt. De zon heeft het moeilijk om door het lichtgrijze wolkendek te breken en dus blijven we gespaard van de opkomende hitte. Het gaat vlot binnendoor behalve een ellendig lang stuk stijgen via slordig herstelde asfalt. Het wegdek lijkt op een bonte koe. We komen net op tijd terug op de route om de afdaling naar Santo Domingo de la Calzada mee te pikken. De dienst voor toerisme scoort hier zeer goed in onvriendelijkheid we zijn er snel weer buiten. Johan vond er wel een brochure van een Albergue met zwembad. We stoppen voor een drankje in een bar met wifi en bezoeken de website. Knap, wel nog een 20 km fietsen als we de nationale blijven volgen en dus weeral even van ons boekje afwijken. De noorse dame fietst langs, ze ziet er moe en verward uit. Het gaat haar niet af vandaag, zelfs al scbakelde de huurfiets beter na Johans interventie gisteren in de herberg (of toch niet?). Ik bel de herberg en ze hebben kamers van vier en een overdekt zwembad. Vriendelijk onthaal, ze reserveren de kamer voor ons. Als we het stadje buitenfietsen staat de guardia civil controles te doen aan een brug. We stoppen snel en trekken onze fluovestjes aan. Als we voorbijrijden krijgen we een vriendelijke groet met tik tegen de pet. Wat een modelpelgrims met helm en vestjes. Dat krijgen ze hier niet vaak te zien. De nationale weg is onnoemelijk saai, lange trage hellingen maar plots ook een stevige zuidwestenwind op kop, duwen in de afdalingen, in de bergop, kortom 21km aan een stuk. Geen gezweet, de wind blaast alles droog. Graan, pikdorsers overal. Precies een wedstrijd om alles binnen te halen. Mijn hulpmotor is moeilijk te motiveren vandaag. Samen leren we tot tien tellen in het Engels en het spanjaans zoals Adriana de taal hier noemt. Elias doet zijn dutje en babbels met Johan. We stoppen voor picnic in Roncedillo del Camino. Op de trappen van een monument met kruis. Elias steekt zijn kop onder de waterstraal van de fontein met veel gegil en gelach. Lachen kan ik pas terug als we Belogrono binnenrijden en in ons kamertje van vier zitten. Pompaf… Onze herberg ligt in het centrum en de kamer is wel doorgang naar een gedeeld sanitair maar verder ok. In het overdekte zwembad zit een groepje Aziaten met kleren aan, muziek en veel geroep. Ja niet alle pelgrims hebben een zwembroek bij ? Een plotse regenbui brengt de oplossing als iedereen plots gillend naar het terras loopt om hun droge was redden. Wij hebben dan het zwembad voor ons alleen . Stralende gezichtjes, lekker springen en plonzen. We koken zelf maar moeten plots vechten voor een bord, pot en plaat op het gasvuur. De georganiseerde Aziaten beginnen met een Zwitsers zakmes wortels te snijden, en met een lepel worden aardappelen gekrabd. Elk heeft zijn taak en ze nemen de hele keuken in. Ze kunnen zelfs simultaan met hun iphone bezig zijn. Ze schillen tien bollen look en bieden ons een teentje aan. O wee wie met hen de slaapzaal moet delen ? Johan wordt er nerveus van dus ik neem over. We krijgen alle magen vol en met wat gewriemel alles afgewassen. Ik denk even aan mijn studenten in Leuven en de international dinners. Dan trekken we ons met plezier terug om van de wifi te genieten, de kinderen krijgen een extra filmpje. Ik herbegin mijn dagverslag tot tweemaal toe wegens lompe manipulatie van de tablet. Buiten regent het af en toe. Onze hospitalera zei dat vanmorgen ook al, rain is on our way. Ze zei wel niet hoeveel. Het is nu half elf boven ons veel kabaal van stoelen en hopelijk slapengaande mensen. De gastheer hier is wel uiterst vriendelijk. Maar we hebben toch de indruk dat we beter de albergues in grotere steden mijden. Dus moeten we morgen tot voor Burgos gaan en niet erin…. We willen daar info vragen over de nachttrein naar Parijs, oei het einde is in zicht. Akelig gevoel…