Lekker geslapen, we ontbijten in de bar van hotel Jakue. De kindjes croissant met melk en wij tostados, geroosterd stokbrood. Het blijft spurten om de kamer tegen 09u00 vrij te hebben. We slagen er net in en om half tien zitten we in het zadel. We voelen de temperatuur stijgen met de minuut, en tegen de eerste klimmetjes gutst het zweet van alle kanten. Het drupt van ergens op de benen en het zout brandt in de ogen. Van de zonnecreme schiet niks over. Adriana trapt flink mee en vertelt honderduit over de kapoenestreken van haar klasgenoten, een mens komt nogal wat te weten zo. Ze weet dat mama in bergop alleen antwoordt met een ja of kreun, ze heeft ook al flink door vanaf welk trapritme ze mee moet doen of we vallen om. De mannen wachten braaf op de vrouwen. Zo is het leven, zij moeten inhouden, wij gas geven…. Na tien kilometer eerste stop voor koude drank, het cola embleem is verleidelijk. Elias ontdekt de gokmachines en speelt met alsof centen. Dan weer klim op en bergaf tot Estella op zoek naar de fietsenwinkel. We rijden de stad binnen via een mooie wandelstraat met winkels die me hoe langer hoe meer luxueus lijken. We vinden de fietsenmaker van 3m breed en 15m lang in het midden van een drukke straat. Hij kan ons helpen aan twee nieuwe spaken. Het wiel gaat eruit, de tassen en fietsen vastgemaakt om een grote hoop voor zijn etalage. We trekken te voet het centrum in. Het is markt, gezelligheid troef, we slenteren en stappen een bar binnen voor de picnic die vandaag uit bocadillos en tapas bestaat. Dan verlossen we de vriendelijke man van onze tassen en fietsen en vevereffenen een rekening waarvoor ze in belgie nog niet eens je wiel eruit halen. Papa fietsenmaker is komen helpen en kijken of zoon niets vergeet. Oude wijsheid daar heb ik wel vertrouwen in. De klim na Estella is de dag op zijn heetst, een kleine bries in de rug brengt verkoeling, hoognodig. Na enkele valse piekjes zijn we op het hoogste punt en begint de afdaling tot Los Arcos. De hele dag volgen we de autostrade en dus is er op de nationale geen verkeer maar ook alleen gesloten zaken en tankstations! In Urbiola stoppen we 10km voor ons doel nog eens voor afkoeling. De kinderen spetteren met het fonteintje . Kleren en haren worden nat, stralende gezichten. Als we Los Arcos binnenrijden zien we het stedelijk openluchtzwembad, de kinderen niet. We vinden de herberg en worden hartelijk onthaald door Juan en Marie-Jose, de Belgische hospitaleros. Ons kamertje in de ziekenboeg staat klaar. We laden alles af en pakken de fiets richting zwembad. Het water verkoelt heerlijk, Adriana en Elias zijn door het dolle heen. Een nadeel, een stuk of honderd kleine wespjes willen ook drinken en verdrinken in het water en liggen dan te spartelen en prikken. Elias prijs natuurlijk. Daarna eten we op het pleintje aan de kerk een menu voor pelgrims. Niet bijzondere keuken maar de magen raken gevuld. Na het eten willen we de kerk bezoeken en belanden plots in de mis. Waw wat een kerk, alles goud prachtige belichting. Iedereen wordt stil, de krijgen zelfs de communie en zegen voor pelgrims, de mis lijkt ondanks het spaans op de onze. Adriana en Elias zijn teleurgesteld omdat ze geen hostie krijgen, ah nee kindjes niet, de pastoor is streng. We keren terug naar onze gezellige herberg. Er hangt een gemoedelijke sfeer, de meeste pelgrims koken zelf. San Miguel biertjes in de automaat aan 1 euro. We praten wat op het terras en horen van het vliegtuig vanuit Schiphol dat neergehaald werd. We geraken niet op internet, daardoor ? Het is warm, in de kamer, buiten, overal. Veel vliegen zoeken binnen verkoeling. Blijkbaar toch een hittegolf waarover zelfs de Spanjaarden klagen… Morgen moeten we hier om 8 uur buiten… Dat wordt spannend.