Om zes uur floept het licht aan over de hele slaapzaal. Iedereen staat op, de ene met meer enthusiasme dan de andere. We laten iedereen maar doen, onze kinderen slapen door alles door. Het maakt best veel , lawaai, zo een hoop mensen die uit bed kruipt. Het maakte ook veel lawaai eer ze allemaal sliepen, en van gesnurk werden we ook niet gespaard. Vooral Elias kon de slaap niet vatten tot het licht op de zaal uitging om 22u06. Alle bedden zijn leeg als we uit het sanitair gedeelte komen. Pelgrims laten best veel rotzooi achter. Het leken ook best wel toeristen het merendeel van de pelgrims, niet altijd even goed uitgerust, veel te zwaar gepakt…. De hollander die we gisteren op de col zagen zat naast ons een pelgrimsmenu te eten de vorige avond. De mobilhome ver weg geparkeerd dan ? We mogen om 8 uur nog snel in de grote gemeenschappelijke keuken ontbijten maar het smaakt niet. Het is hier zo groot dat het ver lopen is naar de keuken, de fietstassen, de fietsgarage, het gaat allesbehalve efficient, vooral met twee vermoeide kindjes. En een vriendelijke maar aandringende Nederlander die elke minuut telt (om 8 uur moet je onherroepelijk buiten) helpt ook niet. De gite van Roncesvalles wordt uitgebaat door Nederlandse vrijwilligers. Als we dan toch buitenstaan en vertrekken komen bussen Spaanse bezoekers al toe. Snel weg uit dit massa pelgrims oord. We fietsen bergaf naar het eerste dorp met supermercado en toilet. We kopen lunch en dalen verder af, het is nog best koud onder de bomen, maar al gauw herinnert een klim onze benen aan wat we gisteren presteerden. De zon breekt ook door en met haar de warmte. Al gauw zijn we in Erro. Na een snelle afdaling merkte Adriana op dat mijn achterwiel zwadderde. Als ik even kijk nijp ik snel wat in de remmen, er zit een grote slag in. Dokter Johan stelt twee gebroken spaken vast. Hij spant de andere wat aan waardoor de slag verdwijnt maar toch kijken we even in ons boekje naar de volgende fietswinkel. Ik wil het er graag op wagen om toch de toer rond Pamplona te maken en dus op de winkel in Punta de la Reina te gokken. Dat zou ons 20km glooiende afdaling opleveren door de vallei van de Erro. Een Duitser kwam die aan de supermarkt vanmorgen spontaan aanbevelen. We beklagen ons de keuze niet, een mooie vallei met een bergrivier en geen huizen, weinig verkeer. We genieten en zoeken een plaats bij het water voor de picnic. De rivier is ijskoud en helder en de kinderen genieten van pootje en billen baden (verdere details zijn niet voor de blog geschikt). We koelen helemaal af maar als we de weg weer opkruipen komt de verzengende hitte ons tegemoet. Die verlaat ons niet meer tot alle drinkbussen leeg zijn, het landschap verandert is in uitgedroogde vergezichten van zonnebloemen, graan, mais en niets. De bergen maken plaats voor akkers, de auto’s voor vrachtwagens als we uitgeteld de autostrade overrijden op zoek naar het tasje koffie dat in onze gids op een cafe duidt. Johan ziet een cola reclame maar het tankstation is gesloten en verlaten. Het geeft nog net genoeg schaduw om even te overleggen wat te doen. Volgens hetzelfde verwenste boekje zou er hier ook een gite zijn maar het dorp onder de steengroeve spreekt ons niet aan. Dus gokken we en draaien we de drukke baan naar Madrid op. Daar vinden we een volgend tankstation open en we kopen 3 liter lekker vocht zoals cola, water en een liter chocomelk en twee ijsjes. Op een drempel denken we na. Johan ziet twee spaanse fietstoeristen met een aanhangsfiets en dochter die bevestigen wat we al vreesden : doorbijten nog 15km tot Punta de la Reina. Gelukkig daalt het en gaat het snel. We rijden na 64km de eerste fietsalbergue binnen die we zien, wat een luxe. Een kamer van vier met eigen sanitair voor de prijs van onze massa ervaring van gisteren. Een wasmachien want we hebben gezweet als een rund, een grote keuken, beetje weinig caserrollen. We maken de pasta die we al vijf dagen meezeulen. Ik snij de gemalen gesmolten en verharde kaas in blokjes en we drinken een frisse pint voor het slapengaan. De kindjes krijgen sportwater aquarius uit de automaat. Wel verdiend. Adriana trapt de hele dag enorm mee. De slaapzakken blijven ingepakt, free wifi voor een filmpje, dit is veel luxe voor een pelgrimsoord. Nu ja ernaast staat het gelijknamige hotel als backup. Er staat zelfs een podium met muziekinstrumenten voor pelgrims die er zin in hebben maar wel voor 20 uur. Klasse. En toevallig gevonden. De fietsenmaker blijkt wel niet meer te bestaan, het wiel zal nog 20km moeten houden, ik ben er vrij gerust in…