We slapen slecht in het kleine kamertje met veel verkeerslawaai. Johans bed kraakt vreselijk, de groep bejaarden heeft vaak nood aan sanitair s nachts. Het kon beter als laatste avond voor de klim waar we al lang aan denken met toch wat lood in de schoenen. We staan op, blijkbaar toch later dan de anderen dus laten we die maar eerst ontbijten, kwestie van niet nogmaals in hun vaarwater te zitten. Ik ga dan naar de bakker en leg discreet maar duidelijk mijn pain en croissants op de hoek van de niet opgeruimde eettafel. Dan ga ik naar boven, alles naar beneden dragen en op de fietsen pakken. Voor de zoveelste keer zitten Johan en ik volledig in fietstenue naar onze slapende kindjes te kijken die knorrig wakker worden. Het feest op het plein in Saint Jean met dj hielp ook niet echt. Om half tien staan we aan het postkantoor om de wisselstukken op te halen die Peter van Outdoor Activity Shop ons stuurde poste restante. Leuk, het pakje lag toevallig klaar aan de toog. Dan zijn we ermee weg. Lichte klim de eerste 8km tot aan de grens. Makkie. Dan zien we een mega complex winkels met spaanse naam niet ver van de grens. We snuizen naar nieuwe sandalen voor de kinderen, de andere stinken als de pest. We vinden wat we zoeken en ik duw de oude diep in de vuilbak van de kassierster. Have fun, en wij weg. De mannen zouden boven wachten op de vrouwen, op de col. Maar aan de grenspost zelf staan de mannen met de guardia civil aan hun zijde. Die moeten eerst een ok van de chef omdat kinderen in een aanhangkar of fiets blijkbaar niet meer zou mogen in Spanje. Dat zou het wel zijn, weehoo verbod ! Maar neen, het ok komt en we mogen verder. De mannen klimmen gestaag verder. Ik volg op mijn dooiste gemak. Het is zwoegen, zweten en afzien. De zon is inmiddels doorgebroken en het is heet. Drinken drinken, schaduw. Kleine beekjes en watervalletjes kletteren van de rotsen maar het duurt tot het laatste stuk van de drie uur non stop zwoegpartij voor we er durven halt houden om ons hoofd en handen af te koelen. Tijdens een eerdere stop trok ik Adriana een kleedje aan en sokjes in de nieuwe schoenen voor het geval ze zou moeten afstappen en duwen. Maar dat blijft ons gespaard. Op een of andere manier halen we het dankzij ons teamwerk en flinke ondersteuning van Adriana. Twee kilometer voor mijn berekeningen zie ik plots het kruis en de top opdoemen. Dat is leuk, we laatste klim met aanmoedigingen van Johan en Elias en we zijn er ook. Waw wat een zicht en gevoel. Er was weinig verkeer en dat was een leuke verrassing. De afdaling van 4km naar Roncesvalles gaat snel en de dos cervezas gaan vlot binnen. Het klooster waar we logeren is uiterst indrukwekkend. We boeken een pelgrimsmenu voor vier en checken in (dat laatste is briefje invullen, boekje stempelen, betalen en plaats maken voor de volgende, bandwerk…) Het pelgrimsmenu in Casa Sabina wordt in een aparte zaal opgediend, soep, eend of forel met gratin en een ondefinieerbaar lekker dessert. Alle magen worden gevuld, we hebben een hele fles wijn van de kinderen bij inbegrepen. Na een wandeling zeggen we nog even gedag aan de twee belgische meneren Gust en Marc die op 21 april met twee ezeltjes te voet naar Santiago vertrokken vanuit Oelegem voor het goede doel “Kites” zorgteam van het UZ Leuven (www.pelgrimsezel.be). De kinderen mogen eens op een ezeltje zitten en we wisselen wat ideeën uit over goede doelen en tochten. We blijken best wat gemeenschappelijke punten te vinden en wensen hen nog veel sterkte en geluk. Dan gaan we naar bed waar we nog lang liggen wroeten, lawaaierige engelse buren, veel tattoos, gelacb en luide stemmen. We maken ons even discreet boos maar het duurt toch tot na tienen voor iedereen de slaap vat, snel voor de snurkers beginnen, enkel Johan kocht beneden oordopjes voor twee euro….