Blog Image

Met de kinderen op de fiets naar Compostela

21 juli – Hontanas – Albergue El Puntido

Dagboek Posted on 24 Jul, 2014 10:55:26

Ik heb last van pijnlijke maag als ik opsta en de darmen liggen in een knoop. Ik blijf me omdraaien zolang ik de helft van de bedden nog bezet zie. Maar plots zijn ze bijna allemaal leeg en haasten we ons wakker. Het ochtend ritueel wordt voorspelbaar en is de meeste ochtenden identiek. Kindjes als laatste. Als we in de eetzaal een koffie uit de automaat nemen floept het licht uit en weer aan, acht uur, uitchecken. De lieve dames komen ons vriendelijk buiten borstelen, maar laten de kindjes hun bokes opeten. We willen eerst wat trein info nemen en wachten tot de dienst voor toerisme opengaat, klokslag negen uur. Die kunnen ons niet echt helpen, ze vinden niets van nachttreinen. Dan naar het bureau voor ticketverkoop Spaanse treinen maar de madam is ongeïnteresseerd en beweert dat nacht treinen niet bestaan. Wegens het taalverschil komt dat niet geloofwaardig over maat ze heeft gelijk zou achteraf blijken. Het tempo ligt vandaag heel laag wegens darmen en maag van mezelf. We stoppen al gauw voor cola naast een klein speeltuintje in het dorp Cavia. 15km in mijn toestand mogen beloond worden. Ik zoek iemand om onze boekjes te stempelen in het gemeentehuis maar vindt alleen een norse dokteres die beweert dat we helemaal niet de route aan het volgen zijn en ze wil ons helemaal rondsturen. Als ik haar op ons boekje toon dat de weg voor fietsers anders is moet ze wel toegeven. Dokters dulden zelden tegenspraak, de conversatie eindigt snel. Wijlle weg. Al gauw even stoppen om te winkelen in de laatste supermarkt voor even. Met wat gebaren en wijzen krijgen we wat blikjes bijeen uit het zorgzaam gestapeld rek dat achter de toog pronkt en dus niet vrij toegankelijk is, die samen een voedzamere maaltijd moeten kunnen op tafel brengen dan het restaurant van gisteren. Dan nog eens pauze voor picnic aan een klein dorpsspeeltuigje naast een bron. Oma is niet verlegen haar grote onderbroeken aan de draad te hangen in de zon. Het dorpje gonst van pikdorsers en tractoren, de graanoogst is begonnen, en er staat graan tot de horizon. We klimmen verder, twee gebruinde Nederlanders halen ons in met elk een goed bepakt karretje achter zich. We krijgen veel lof maar Johan wil de meneer toch voorblijven en koerst naar boven, Adriana supportert mee als we ze de bochten zien omhooggaan. Johan wint. Wat verder een lange afdaling, het onooglijk wegje dat we inslaan naar Hontanas mondt plots uit in een verkeersvrij prachtig dorp. Bovenaan de doodlopende hoofdstraat zien we wandelende pelgrims binnenkomen. Ik ga eerst de kamer bekijken en we krijgen een van zes voor ons. De herberg is een doolhof van trappen en terrassen, helemaal tegen een berg aangebouwd, vandaar de naam El Puntido. Dit dorp blijkt ook een surrealistisch straalblauw zwembad te hebben dag we niet kunnen overslaan. Ijskoud maar prachtig. Een paradijs tusden droge graan hellingen en oude huisjes. We koken zelf in de herberg en slagen erin te skypen met oma en opa ondanks de herrie van een groep vrolijke Spanjaarden. Een klein dagje van 47km maar met slappe darmen toch goed. Dit is een dorpje waar we zo zouden komen zitten op ons pensioen, klein met alles erop en eraan, inclusief een kerk met veel kabaal…. De kinderen vinden vooral het autoloze en de spetterfontein het einde, we zien ze amper…



20 juli – Burgos – Albergue Municipal

Dagboek Posted on 24 Jul, 2014 10:52:27

We hebben best wat last gehad van een hoopje zatte Spanjaarden die de nacht doorgefeest hebben en die onder ons raam blijven hangen, ook als we na het ontbijt buffet (van zes tot half acht enkel…) alles op de fietsen willen laden, Johan wordt er nerveus van hoewel ze buiten extreem luidruchtig zijn geen kwade bedoelingen hebben. De Japanner staat ook buiten alles gade te slaan en bezorgt wat afleiding. En dan zijn we weer weg, een klim het dal uit die heel lang maar zacht is en haarspeld per haarspeldbocht klimmen we de natuur in, het ruikt naar nat graan. Op elk streepje bebouwbaar land staat er. We horen en zien vogels en vlinders en iets waarvan Johan denkt dat het een soort bergmarmotje is ofzo, ze roepen elkaar van her naar der maar we zien niet vanwaar het komt. De hele klim en afdaling zien we niet een auto. Boven op de col 990m staat de teller op 1900km en is het ijskoud. We spotten drie reetjes die achter elkaar door het graan huppen in de verte het lijkt inderdaad een van de mooiste caminotrajecten te worden vandaag, zo beloofde ook ons boekje.. In Villanasur – Rio de Oca is een cafeetje dat open is op zondag ochtend. We zijn er de enige gasten en de toog dame is van stevige armen en handen voorzien. We willen opwarmen deze keer. De tv staat op, tekenfilm Diego, de kinderen doen de moddersandalen uit en kruipen gezellig op hun stoel met chocomelk. Als we willen vertrekken vallen er enkele dikke druppels maar ze stoppen even snel. We kunnen best langer blijven zitten maar de kilometers roepen. De zon is er weer. We klimmen de hele voormiddag op en neer rond de 900 hoogtemeters en de wind is ijskoud. Maar de landschappen zijn geweldig mooi. Op een col staat boven plots een speeltuin en sporthal voor pelote. Net als we een picnic plaats zoeken. Uit de wind en in de zon als in een bergstation genieten we van onze picnic die we daags tevoren kochten. Na zes weken weten we dat we zondag niet zonder eten moeten vallen! Dan staan we enkele heuvels later weer op de N120 en de verleiding is groot. Burgos lijkt nog geen 20km weg… en bergaf… We zoeven naar de grote stad en vergeten onze voornemens grote steden te mijden. Als we binnenrijden lijkt er brand te zijn op de baan maar als we naderen blijkt een fabriekje te zijn die co normen ten spijt ook op zondag dikke wolken witblauwe rook de lucht injaagt. Kronospan staat erop, het ruikt wel aangenaam naar verbrand hout, toch beter de adem wat inhouden. Het is even zoeken naar de route want we hebben er weer enkele km afgenepen door de N120 te nemen. We rijden de oude stad van Burgos binnen en worden er even stil van, wat een pracht aan gebouwen, terrasjes, smaakvol ingerichte pleinen en promenades… Door een steegje zie ik plots de kathedraal. Indrukwekkend. We vinden de toeristische dienst, krijgen de gevraagde accomodatie info en eindigen even later in de albergue municipal op het zesde verdiep na twee verschillende liften. Bednummers in de 640. Het is er modern en rustig, 5 euro per bed. De fietsen staat in de hal, de spaanse hospitaleras zijn gecharmeerd door de kindjes. We zien Marco terug van in Saint Jean maar hij ons niet. Voor de ingang treffen we een koppel belgische fietsers die vanuit Vezelay tot Santiago rijden. In Burgos nemen ze een rustdag. Een franse fietser vanuit Los Arcos zegt ook weer dag. Het is leuk geregeld dezelfde gezichten terug te zien. Onze Japanner die we wat later op het plein voor de kathedraal zien heeft gesjoemeld, hij nam de bus 60km stappen op een dag is wat veel. Hij geeft wel toe…. Maar er zitten wel foefelaars tussen… We bezoeken de kathedraal met audiosysteem, de kindjes krijgen ook een telefoon en doen dapper mee. Voor mij is deze overdosis kerkgeschiedenis niet zo plezant als de ogen de kost geven. De architectuur van deze mastodont is onwerkelijk. We eten de slechtste maaltijd sinds lang op restaurant en slenteren terug naar de albergue. We sluiten onze beddebox met handdoeken en laten de kinderen een overdosis Dora kijken. De slaapzaal heeft geen verduistering. Ik leg me erbij en samen vallen we in slaap. Dan kruip ik weer in mijn bovenbed. Naast mij hoor ik gerochel en gesnurk, ik steek mijn neus in mijn slaapzak en val in slaap. We liggen met 30 in de zaal, ook deze is vol. Maar ik ben doodmoe en slaap door alles door.



19 juli – Belogrono – Albergue Cuatro Cantones

Dagboek Posted on 24 Jul, 2014 10:49:58

We slapen voortreffelijk in ons rustig dorpje maar vroeg opstaan zit niemand van ons in de genen. Om acht uur zijn we klaar. De strikte hospitalera ontpopt zich tot een spontane vriendelijkheid die ons allerlei advies geeft om kilometers te winnen, en dat zegt ons wel wat. Samen met de Noorse dame luisteren we aandachtig hoe de recente opening van de autostrade ons leven vandaag kan vergemakkelijken. We zwaaien uit en beginnen met een zalige afdaling. Dan nemen we de landweg binnendoor via kleine dorpjes. We kopen met onze laatste centen lunch in Azofro, de betaalkaart is hier nog niet erg in gebruik. Verschillende wandel pelgrims zitten nog op terrasjes aan hun ontbijt. De zon heeft het moeilijk om door het lichtgrijze wolkendek te breken en dus blijven we gespaard van de opkomende hitte. Het gaat vlot binnendoor behalve een ellendig lang stuk stijgen via slordig herstelde asfalt. Het wegdek lijkt op een bonte koe. We komen net op tijd terug op de route om de afdaling naar Santo Domingo de la Calzada mee te pikken. De dienst voor toerisme scoort hier zeer goed in onvriendelijkheid we zijn er snel weer buiten. Johan vond er wel een brochure van een Albergue met zwembad. We stoppen voor een drankje in een bar met wifi en bezoeken de website. Knap, wel nog een 20 km fietsen als we de nationale blijven volgen en dus weeral even van ons boekje afwijken. De noorse dame fietst langs, ze ziet er moe en verward uit. Het gaat haar niet af vandaag, zelfs al scbakelde de huurfiets beter na Johans interventie gisteren in de herberg (of toch niet?). Ik bel de herberg en ze hebben kamers van vier en een overdekt zwembad. Vriendelijk onthaal, ze reserveren de kamer voor ons. Als we het stadje buitenfietsen staat de guardia civil controles te doen aan een brug. We stoppen snel en trekken onze fluovestjes aan. Als we voorbijrijden krijgen we een vriendelijke groet met tik tegen de pet. Wat een modelpelgrims met helm en vestjes. Dat krijgen ze hier niet vaak te zien. De nationale weg is onnoemelijk saai, lange trage hellingen maar plots ook een stevige zuidwestenwind op kop, duwen in de afdalingen, in de bergop, kortom 21km aan een stuk. Geen gezweet, de wind blaast alles droog. Graan, pikdorsers overal. Precies een wedstrijd om alles binnen te halen. Mijn hulpmotor is moeilijk te motiveren vandaag. Samen leren we tot tien tellen in het Engels en het spanjaans zoals Adriana de taal hier noemt. Elias doet zijn dutje en babbels met Johan. We stoppen voor picnic in Roncedillo del Camino. Op de trappen van een monument met kruis. Elias steekt zijn kop onder de waterstraal van de fontein met veel gegil en gelach. Lachen kan ik pas terug als we Belogrono binnenrijden en in ons kamertje van vier zitten. Pompaf… Onze herberg ligt in het centrum en de kamer is wel doorgang naar een gedeeld sanitair maar verder ok. In het overdekte zwembad zit een groepje Aziaten met kleren aan, muziek en veel geroep. Ja niet alle pelgrims hebben een zwembroek bij ? Een plotse regenbui brengt de oplossing als iedereen plots gillend naar het terras loopt om hun droge was redden. Wij hebben dan het zwembad voor ons alleen . Stralende gezichtjes, lekker springen en plonzen. We koken zelf maar moeten plots vechten voor een bord, pot en plaat op het gasvuur. De georganiseerde Aziaten beginnen met een Zwitsers zakmes wortels te snijden, en met een lepel worden aardappelen gekrabd. Elk heeft zijn taak en ze nemen de hele keuken in. Ze kunnen zelfs simultaan met hun iphone bezig zijn. Ze schillen tien bollen look en bieden ons een teentje aan. O wee wie met hen de slaapzaal moet delen ? Johan wordt er nerveus van dus ik neem over. We krijgen alle magen vol en met wat gewriemel alles afgewassen. Ik denk even aan mijn studenten in Leuven en de international dinners. Dan trekken we ons met plezier terug om van de wifi te genieten, de kinderen krijgen een extra filmpje. Ik herbegin mijn dagverslag tot tweemaal toe wegens lompe manipulatie van de tablet. Buiten regent het af en toe. Onze hospitalera zei dat vanmorgen ook al, rain is on our way. Ze zei wel niet hoeveel. Het is nu half elf boven ons veel kabaal van stoelen en hopelijk slapengaande mensen. De gastheer hier is wel uiterst vriendelijk. Maar we hebben toch de indruk dat we beter de albergues in grotere steden mijden. Dus moeten we morgen tot voor Burgos gaan en niet erin…. We willen daar info vragen over de nachttrein naar Parijs, oei het einde is in zicht. Akelig gevoel…



18 juli – Albergue San Saturninos

Dagboek Posted on 24 Jul, 2014 10:48:46

Het is heel moeizaam opstaan om half zeven. Gisteren nog vrij laat met Juan zitten babbelen en met andere gasten. Er is ook een italiaans koppel met hun dochtertje in een draagrugzak. Dus niet elk kinderstemmetje is van de onze. Alles is ingepakt maar de kinderen slapen nog heel diep. Het kost veel moeite om ze in deze wereld te brengen. We ontbijten op het terras dan is onze kamer toch al vrij. We zijn blij als we om half negen uit het dorp klimmen. Niet de laatste gasten, twee Italianen moesten eerst nog een roken, en dan stappen ? Het gaat omhoog en omlaag, heuvels heet dat in de gids. Zweten en puffen. De wegen in Spanje liggen steeds naast de dorpen. Voor een bezoek moet je steeds een klim en afdaling trotseren dus we slaan al eens graag een dorp over. Maar het gaat best lekker. Er staat een koele noord oosten wind die zalig is, in de rug en verfrissend. Het is ook aangenaam fietsen met de zon in de rug ‘s morgens. Telkens als een spaanse wielrenner, Adriana noemt ze koersers, ons voorbijsteekt met een “buen camino” blijft er een wolk wasverzachter hangen. Dat kunnen ze van ons niet meer zeggen ondanks het gratis machine dat Marie-Jose ons aanbood gisteren. Weinig verkeer nog steeds, leuk. We dalen af tot Logrono. Plots ruikt het verschrikkelijk naar pannekoeken, de kinderen kijken enthusiast rond maar ik vermoed dat het een industriële bakkerij was. Als je hier het kleine afslagje voor de afrit noord mist zit je vanzelf met een tweewieler op de autostrade, maar neen, we vinden het tunnelpadje de stad in. We stoppen voor een stempel aan de dienst voor pelgrim toerisme en wat brochures. Dan rijden we tot aan de cathedraal voor een bezoek. Voor een euro in de automaat kan je het altaar en goudwerk laten belichten, allez dan maar, het is de moeite. Een kaarsje branden bestaat hier uit een muntstuk in een automaat steken en dan gaat er een theelichtje op batterijen onder een stolp branden. Veilig en automatisch…. Buiten laten enkele donkere wolken wat druppels vallen, niet genoeg om alles nat te maken. We knabbelen nog wat tapas en bocadillos in een te duur en trendy plaatsje. Daar raken we ook aan de praat met een toffe dame die we later in onze herberg ook zien. Een nieuw-zeelandse die in Noorwegen woont en met een huurfiets op weg is wegens achillespees problemen. De Albergue is prachtig, we krijgen een kamer voor zes voor ons. Mooi terras, tuin, winkel beneden wegens niets in het dorp. We koken, kinderen krijgen enkele kleurpotloden en beginnen aan een vergeten hobby. We laten ze rondcrossen in de hoop dat de strikte dame hen wel zal terecht wijzen indien ze te ver gaan maar ze zijn braaf. Johans pasta is voortreffelijk en de overschot verdwijnt in de maag van een engelse pelgrim. Het is gezellig vertoeven in de propere keuken. Als we tandenpoetsen ontdek ik dat de kindjes de handzeep hebben aangelengd met water, flesjes weer volgemaakt he. Kapoenen. Deze avond samen met een leuke stop in Navarrete aan een speeltuin met mals gras waren leuke speelpauzes, ze kunnen niet klagen en ze liggen er nog eens op tijd in ! De benen zijn moe, wij ook. Morgen is het weer vroeg wegwezen, ze geven wat regen, ach we zien wel, toch weer een geslaagde dag achter de rug….



17 juli – Los Arcos – Albergue Isaac Santiago

Dagboek Posted on 24 Jul, 2014 10:47:22

Lekker geslapen, we ontbijten in de bar van hotel Jakue. De kindjes croissant met melk en wij tostados, geroosterd stokbrood. Het blijft spurten om de kamer tegen 09u00 vrij te hebben. We slagen er net in en om half tien zitten we in het zadel. We voelen de temperatuur stijgen met de minuut, en tegen de eerste klimmetjes gutst het zweet van alle kanten. Het drupt van ergens op de benen en het zout brandt in de ogen. Van de zonnecreme schiet niks over. Adriana trapt flink mee en vertelt honderduit over de kapoenestreken van haar klasgenoten, een mens komt nogal wat te weten zo. Ze weet dat mama in bergop alleen antwoordt met een ja of kreun, ze heeft ook al flink door vanaf welk trapritme ze mee moet doen of we vallen om. De mannen wachten braaf op de vrouwen. Zo is het leven, zij moeten inhouden, wij gas geven…. Na tien kilometer eerste stop voor koude drank, het cola embleem is verleidelijk. Elias ontdekt de gokmachines en speelt met alsof centen. Dan weer klim op en bergaf tot Estella op zoek naar de fietsenwinkel. We rijden de stad binnen via een mooie wandelstraat met winkels die me hoe langer hoe meer luxueus lijken. We vinden de fietsenmaker van 3m breed en 15m lang in het midden van een drukke straat. Hij kan ons helpen aan twee nieuwe spaken. Het wiel gaat eruit, de tassen en fietsen vastgemaakt om een grote hoop voor zijn etalage. We trekken te voet het centrum in. Het is markt, gezelligheid troef, we slenteren en stappen een bar binnen voor de picnic die vandaag uit bocadillos en tapas bestaat. Dan verlossen we de vriendelijke man van onze tassen en fietsen en vevereffenen een rekening waarvoor ze in belgie nog niet eens je wiel eruit halen. Papa fietsenmaker is komen helpen en kijken of zoon niets vergeet. Oude wijsheid daar heb ik wel vertrouwen in. De klim na Estella is de dag op zijn heetst, een kleine bries in de rug brengt verkoeling, hoognodig. Na enkele valse piekjes zijn we op het hoogste punt en begint de afdaling tot Los Arcos. De hele dag volgen we de autostrade en dus is er op de nationale geen verkeer maar ook alleen gesloten zaken en tankstations! In Urbiola stoppen we 10km voor ons doel nog eens voor afkoeling. De kinderen spetteren met het fonteintje . Kleren en haren worden nat, stralende gezichten. Als we Los Arcos binnenrijden zien we het stedelijk openluchtzwembad, de kinderen niet. We vinden de herberg en worden hartelijk onthaald door Juan en Marie-Jose, de Belgische hospitaleros. Ons kamertje in de ziekenboeg staat klaar. We laden alles af en pakken de fiets richting zwembad. Het water verkoelt heerlijk, Adriana en Elias zijn door het dolle heen. Een nadeel, een stuk of honderd kleine wespjes willen ook drinken en verdrinken in het water en liggen dan te spartelen en prikken. Elias prijs natuurlijk. Daarna eten we op het pleintje aan de kerk een menu voor pelgrims. Niet bijzondere keuken maar de magen raken gevuld. Na het eten willen we de kerk bezoeken en belanden plots in de mis. Waw wat een kerk, alles goud prachtige belichting. Iedereen wordt stil, de krijgen zelfs de communie en zegen voor pelgrims, de mis lijkt ondanks het spaans op de onze. Adriana en Elias zijn teleurgesteld omdat ze geen hostie krijgen, ah nee kindjes niet, de pastoor is streng. We keren terug naar onze gezellige herberg. Er hangt een gemoedelijke sfeer, de meeste pelgrims koken zelf. San Miguel biertjes in de automaat aan 1 euro. We praten wat op het terras en horen van het vliegtuig vanuit Schiphol dat neergehaald werd. We geraken niet op internet, daardoor ? Het is warm, in de kamer, buiten, overal. Veel vliegen zoeken binnen verkoeling. Blijkbaar toch een hittegolf waarover zelfs de Spanjaarden klagen… Morgen moeten we hier om 8 uur buiten… Dat wordt spannend.



16 juli – Punta de la Reina – Albergue Jakue

Dagboek Posted on 24 Jul, 2014 10:46:05

Om zes uur floept het licht aan over de hele slaapzaal. Iedereen staat op, de ene met meer enthusiasme dan de andere. We laten iedereen maar doen, onze kinderen slapen door alles door. Het maakt best veel , lawaai, zo een hoop mensen die uit bed kruipt. Het maakte ook veel lawaai eer ze allemaal sliepen, en van gesnurk werden we ook niet gespaard. Vooral Elias kon de slaap niet vatten tot het licht op de zaal uitging om 22u06. Alle bedden zijn leeg als we uit het sanitair gedeelte komen. Pelgrims laten best veel rotzooi achter. Het leken ook best wel toeristen het merendeel van de pelgrims, niet altijd even goed uitgerust, veel te zwaar gepakt…. De hollander die we gisteren op de col zagen zat naast ons een pelgrimsmenu te eten de vorige avond. De mobilhome ver weg geparkeerd dan ? We mogen om 8 uur nog snel in de grote gemeenschappelijke keuken ontbijten maar het smaakt niet. Het is hier zo groot dat het ver lopen is naar de keuken, de fietstassen, de fietsgarage, het gaat allesbehalve efficient, vooral met twee vermoeide kindjes. En een vriendelijke maar aandringende Nederlander die elke minuut telt (om 8 uur moet je onherroepelijk buiten) helpt ook niet. De gite van Roncesvalles wordt uitgebaat door Nederlandse vrijwilligers. Als we dan toch buitenstaan en vertrekken komen bussen Spaanse bezoekers al toe. Snel weg uit dit massa pelgrims oord. We fietsen bergaf naar het eerste dorp met supermercado en toilet. We kopen lunch en dalen verder af, het is nog best koud onder de bomen, maar al gauw herinnert een klim onze benen aan wat we gisteren presteerden. De zon breekt ook door en met haar de warmte. Al gauw zijn we in Erro. Na een snelle afdaling merkte Adriana op dat mijn achterwiel zwadderde. Als ik even kijk nijp ik snel wat in de remmen, er zit een grote slag in. Dokter Johan stelt twee gebroken spaken vast. Hij spant de andere wat aan waardoor de slag verdwijnt maar toch kijken we even in ons boekje naar de volgende fietswinkel. Ik wil het er graag op wagen om toch de toer rond Pamplona te maken en dus op de winkel in Punta de la Reina te gokken. Dat zou ons 20km glooiende afdaling opleveren door de vallei van de Erro. Een Duitser kwam die aan de supermarkt vanmorgen spontaan aanbevelen. We beklagen ons de keuze niet, een mooie vallei met een bergrivier en geen huizen, weinig verkeer. We genieten en zoeken een plaats bij het water voor de picnic. De rivier is ijskoud en helder en de kinderen genieten van pootje en billen baden (verdere details zijn niet voor de blog geschikt). We koelen helemaal af maar als we de weg weer opkruipen komt de verzengende hitte ons tegemoet. Die verlaat ons niet meer tot alle drinkbussen leeg zijn, het landschap verandert is in uitgedroogde vergezichten van zonnebloemen, graan, mais en niets. De bergen maken plaats voor akkers, de auto’s voor vrachtwagens als we uitgeteld de autostrade overrijden op zoek naar het tasje koffie dat in onze gids op een cafe duidt. Johan ziet een cola reclame maar het tankstation is gesloten en verlaten. Het geeft nog net genoeg schaduw om even te overleggen wat te doen. Volgens hetzelfde verwenste boekje zou er hier ook een gite zijn maar het dorp onder de steengroeve spreekt ons niet aan. Dus gokken we en draaien we de drukke baan naar Madrid op. Daar vinden we een volgend tankstation open en we kopen 3 liter lekker vocht zoals cola, water en een liter chocomelk en twee ijsjes. Op een drempel denken we na. Johan ziet twee spaanse fietstoeristen met een aanhangsfiets en dochter die bevestigen wat we al vreesden : doorbijten nog 15km tot Punta de la Reina. Gelukkig daalt het en gaat het snel. We rijden na 64km de eerste fietsalbergue binnen die we zien, wat een luxe. Een kamer van vier met eigen sanitair voor de prijs van onze massa ervaring van gisteren. Een wasmachien want we hebben gezweet als een rund, een grote keuken, beetje weinig caserrollen. We maken de pasta die we al vijf dagen meezeulen. Ik snij de gemalen gesmolten en verharde kaas in blokjes en we drinken een frisse pint voor het slapengaan. De kindjes krijgen sportwater aquarius uit de automaat. Wel verdiend. Adriana trapt de hele dag enorm mee. De slaapzakken blijven ingepakt, free wifi voor een filmpje, dit is veel luxe voor een pelgrimsoord. Nu ja ernaast staat het gelijknamige hotel als backup. Er staat zelfs een podium met muziekinstrumenten voor pelgrims die er zin in hebben maar wel voor 20 uur. Klasse. En toevallig gevonden. De fietsenmaker blijkt wel niet meer te bestaan, het wiel zal nog 20km moeten houden, ik ben er vrij gerust in…



15 juli – Roncesvalles – het klooster, de klim naar 1057m

Dagboek Posted on 24 Jul, 2014 10:44:43


We slapen slecht in het kleine kamertje met veel verkeerslawaai. Johans bed kraakt vreselijk, de groep bejaarden heeft vaak nood aan sanitair s nachts. Het kon beter als laatste avond voor de klim waar we al lang aan denken met toch wat lood in de schoenen. We staan op, blijkbaar toch later dan de anderen dus laten we die maar eerst ontbijten, kwestie van niet nogmaals in hun vaarwater te zitten. Ik ga dan naar de bakker en leg discreet maar duidelijk mijn pain en croissants op de hoek van de niet opgeruimde eettafel. Dan ga ik naar boven, alles naar beneden dragen en op de fietsen pakken. Voor de zoveelste keer zitten Johan en ik volledig in fietstenue naar onze slapende kindjes te kijken die knorrig wakker worden. Het feest op het plein in Saint Jean met dj hielp ook niet echt. Om half tien staan we aan het postkantoor om de wisselstukken op te halen die Peter van Outdoor Activity Shop ons stuurde poste restante. Leuk, het pakje lag toevallig klaar aan de toog. Dan zijn we ermee weg. Lichte klim de eerste 8km tot aan de grens. Makkie. Dan zien we een mega complex winkels met spaanse naam niet ver van de grens. We snuizen naar nieuwe sandalen voor de kinderen, de andere stinken als de pest. We vinden wat we zoeken en ik duw de oude diep in de vuilbak van de kassierster. Have fun, en wij weg. De mannen zouden boven wachten op de vrouwen, op de col. Maar aan de grenspost zelf staan de mannen met de guardia civil aan hun zijde. Die moeten eerst een ok van de chef omdat kinderen in een aanhangkar of fiets blijkbaar niet meer zou mogen in Spanje. Dat zou het wel zijn, weehoo verbod ! Maar neen, het ok komt en we mogen verder. De mannen klimmen gestaag verder. Ik volg op mijn dooiste gemak. Het is zwoegen, zweten en afzien. De zon is inmiddels doorgebroken en het is heet. Drinken drinken, schaduw. Kleine beekjes en watervalletjes kletteren van de rotsen maar het duurt tot het laatste stuk van de drie uur non stop zwoegpartij voor we er durven halt houden om ons hoofd en handen af te koelen. Tijdens een eerdere stop trok ik Adriana een kleedje aan en sokjes in de nieuwe schoenen voor het geval ze zou moeten afstappen en duwen. Maar dat blijft ons gespaard. Op een of andere manier halen we het dankzij ons teamwerk en flinke ondersteuning van Adriana. Twee kilometer voor mijn berekeningen zie ik plots het kruis en de top opdoemen. Dat is leuk, we laatste klim met aanmoedigingen van Johan en Elias en we zijn er ook. Waw wat een zicht en gevoel. Er was weinig verkeer en dat was een leuke verrassing. De afdaling van 4km naar Roncesvalles gaat snel en de dos cervezas gaan vlot binnen. Het klooster waar we logeren is uiterst indrukwekkend. We boeken een pelgrimsmenu voor vier en checken in (dat laatste is briefje invullen, boekje stempelen, betalen en plaats maken voor de volgende, bandwerk…) Het pelgrimsmenu in Casa Sabina wordt in een aparte zaal opgediend, soep, eend of forel met gratin en een ondefinieerbaar lekker dessert. Alle magen worden gevuld, we hebben een hele fles wijn van de kinderen bij inbegrepen. Na een wandeling zeggen we nog even gedag aan de twee belgische meneren Gust en Marc die op 21 april met twee ezeltjes te voet naar Santiago vertrokken vanuit Oelegem voor het goede doel “Kites” zorgteam van het UZ Leuven (www.pelgrimsezel.be). De kinderen mogen eens op een ezeltje zitten en we wisselen wat ideeën uit over goede doelen en tochten. We blijken best wat gemeenschappelijke punten te vinden en wensen hen nog veel sterkte en geluk. Dan gaan we naar bed waar we nog lang liggen wroeten, lawaaierige engelse buren, veel tattoos, gelacb en luide stemmen. We maken ons even discreet boos maar het duurt toch tot na tienen voor iedereen de slaap vat, snel voor de snurkers beginnen, enkel Johan kocht beneden oordopjes voor twee euro….



14 juli – Saint Jean Pied de Port – fietsersgite

Dagboek Posted on 24 Jul, 2014 10:42:52

Als we de luikjes van onze kloosterkamer openzwieren valt het moeilijk te zeggen hoe laat het is. Grijze lucht, grijs licht, natte binnenkoer. Guy en Beatrice maken hier ontbijt voor de pelgrims, lekker veel koffie, brood en potjes confituur en boter met de hand gevuld en er staan zelfs kleine st jacobs schelpjes ingedrukt. Het smaakt, de meeste mensen zijn al op pad, enkel het koppel Nederlandse fietsers op terugreis wenst ons goedemorgen. Ter gelegenheid van mijn verjaardag maakte Beatrice pudding met een koekje voor iedereen, ik krijg ook welgemeende kussen en enkele rozen uit de binnentuin. We zijn niet gehaast omdat de buien niet wegtrekken. We voelen ons wat schuldig omdat de kamers om 9 uur vrij moeten zijn wat we ook doen, maar we hangen nog in de keuken rond. Beatrice gaat broodpudding maken van restjes oud brood, de aankomende pelgrims van vandaag zullen ervan kunnen genieten. Na de zoveelste tas koffie kruipen we met regenjasjes paraat weer op de fiets. Eerst langs de bakker voor lunch en daar wordt de regenkledij weer ingepakt en breekt de zon door. Het gaat zonder medelijden direct de helling op, zoals meestal het geval bij het verlaten van iets grotere steden. Het natte wegdek doet ons extra goed opletten in de afdaling. Een schuiver kunnen we missen. De benen hebben het soms moeilijk maar we zijn licht in het hoofd van de mooie landschappen. Bergen zitten met hun toppen in het wolkendek en wijnranken bedekken hun flanken. Licht- en schaduwvlekken van de wolken spelen en schuiven door elkaar. Mijn aandrijving met de naam Adriana heeft dringend nieuwe sandalen nodig, de vorige hebben een geurtje dat vrij indringend wordt… Op de Spaanse grens zou een mega bazaar zijn waar men alles kan vinden. Een dagje zal nog wel lukken ? Tegen dat we Saint-jean-piedport bereiken aan de voet van de Pyreneeën zijn we goed moegeklommen, we nemen de entree langs beneden in de plaats van de pelgrims poort voor de wandelaars die een venijnig klimmetje extra zou betekenen. Toerisme alom, mensen overal. We vinden de toeristische dienst, krijgen een plan en trekken dan naar de fietsers gite die we op goed geluk reserveerden twee dagen terug. Een smoezelig hoog rijhuis aan een drukke baan maar met garage voor fietsers wat de meeste gites in de oude stad niet hebben. We sleuren de meeste bagage naar het tweede, een kleine kamer aan de straatkant met drie bedden, maar dat wisten we. De meneer dke ons onthaalt is echter uitermate vriendelijk en hij vindt nog ergens een vierde matras om op de grond te leggen voor Élias. Dan gaat de deur wel niet meer open, het is puzzelen. We maken kennis met een groepje van 18 landgenoten (17 want eentje werd spijtig genoeg in het ziekenhuis opgenomen), een organisatie van het bisdom die de keuken en living vanaf 16uur in beslag namen. De twee moederkloeken waren duidelijk van plan hun eigen schaapjes in de watten te leggen ten koste van de andere gasten ; die konden na zeven uur over de keuken beschikken. Die leek toch niet erg aantrekkelijk zeker niet voor mijn verjaardagsfeestmaal. We namen een douche en dan trokken we maar te voet het stad in. Eerst onze boekjes laten stempelen in de pelgrims welkom. Vriendelijk onthaal door Nederlander Jan, die ons buiten wat goed advies ook de foute tip gaf de wandelroute met de fiets te nemen. Hij had uiteraard onze driewielers niet zien staan en we verdenken hem ervan de enige niet-fietsende Nederlander te zijn. Geen onverharde wegen voor ons zeker niet om een serieuze col te beklimmen. Met een hoop brochures in de hand volgen we zijn beste advies op en maken een wandeling op de stadswallen, iets wat Adriana zich nog lang zal herinneren. Vandaar spotten we een leuk tuinterras voor mijn dineetje. Het is nog even wachten voor de keuken opengaat. Johan koopt zich het zakmes terug dat we begin van de vakantie ergens kwijtspeelden, en een ruim vierkanten slaaplakenzak in anticipatie op de Spaanse temperaturen. Grootmoe belt vanuit Jamaica, nu komt het beter gelegen dan daarstraks halverwege een klim. Kopen van souveniers houden we voor bij aankomst in Santiago. Het eten was voortreffelijk, de nachtrust minder. Onze medemens lievende landgenoten borstelen ons een tweede keer uit de living voor hun avond mis met gitaar en gezang. De kinderen konden dus geen tv kijken nu die er eens was. Ik schaam me voor het onsociale gedrag van de groep belgen tegenover het andere Franse koppel en de italiaan Marco die stilletjes op hun kamer bleven. Het bisdom zou ze beter op hotel steken dergelijke… in plaats van gites te komen terroriseren. Als ze dan nog luid onder ons raam gaan nakaarten maak ik me wel even kwaad als ik de luikjes openzwier. Dat kan dan eens lekker in het vlaams. Dan is het rusten voor de col…. die toch wat stress geeft, zelfs met 16 kilo bagage in de franse post richting leuven. Morgen eerst ons pakje ophalen dat Peter ons stuurde met wisselstukken. Ik herpak de bagage zodag Johan alles van Elias meeheeft en ik van Adriana. Morgen gaan we elkaar niet volgen en dan zou ik niet willen dat Adrianas pull of lievelingskoeken plots bij Johan steken…